Ποιός θα το θυμάται σε μερικά χρόνια;

Στο υστερόγραφο του τελευταίου κειμένου έγραφα οτι "υπάρχουν δυστυχώς σοβαρά και διαρκή προβλήματα που τα θυμόμαστε μόνο όταν έρχονται για κάποιο λογο στο προσκήνιο και τα ξεχνάμε όταν φύγουν από πάνω τους τα φώτα της δημοσιότητας". Όποτε προκύπτει κάποιο σοβαρό γεγονός που να απασχολεί την κοινωνία και τους πολίτες, μας πιάνει μια μανία να το αναλύουμε από όλες τις πλευρές, με πλήθος ειδικών να εκφέρουν την άποψή τους και τις προτάσεις τους. Αφού αναλωνόμαστε για αρκετές ημέρες σε σχετικές συζητήσεις και ενέργειες, κουραζόμαστε όλοι και στη συνέχεια το παρατάμε (και εμείς και οι ειδικοί) και το ξεχνάμε. Την Αμαλία, τον Αλεξ, την καταστροφή του περιβάλλοντος, το παιδί που έχει ανάγκη για μεταμόσχευση μυελού ή για αίμα. Κάτι άλλο έχει πάρει τη θέση τους και παραμένουν πλέον στη χώρα της λησμονιάς, μέχρις ότου κάποιο ανάλογο περιστατικό φέρει ξανά στο προσκήνιο το ίδιο θέμα με ελαφρώς παραλλαγμένο το περιεχόμενο. Όλο αυτό το διάστημα όμως δεν κάναμε τίποτα προς μια εποικοδομητική κατεύθυνση και ξεκινούμε τον προβληματισμό μας πάλι απο την ίδια εκκίνηση. Το ίδιο δεν κάνουμε και στην προσωπική μας ζωή; Ενθουσιαζόμαστε με το γυμναστήριο, με μία δίαιτα, με ένα χόμπυ, με τη διακοπή του καπνίσματος που αποφασίσαμε και αφού μετά από λίγο καιρό ξεθυμάνει ο ενθουσιασμός μας, τα παρατάμε με άδοξο τρόπο μέχρις ότου τα ξαναθυμηθούμε πολύ αργότερα γεμάτοι ενοχές.
Το οτι σταματάμε να ασχολούμαστε με ένα θέμα δεν σημαίνει οτι αυτό δεν υφίσταται. Οι ανάγκες της αιμοδοσίας παραμένουν σημαντικές ακόμα και αφ'οτου σταματήσουν οι δημόσιες εκκλήσεις για αίμα, με αφορμή κάποια καταστροφή. Πολλές φορές μάλιστα το πρόβλημα θεριεύει και γιγαντώνεται, όταν εμείς έχουμε στρέψει το βλέμμα μας αλλού, όπως συμβαίνει με το χτίσιμο αυθαιρέτων κατοικιών μετά από μία πυρκαγιά. Τι μας κάνει λοιπόν να εγκαταλείπουμε την προσπάθεια και να σταματάμε τον προβληματισμό μας και την ενασχόλησή μας;
Ως λαός σε γενικές γραμμές είμαστε παρορμητικός και συναισθηματικός. Έχουμε την τάση να ασχολούμαστε με ένα πρόβλημα εν θερμώ και να δινόμαστε, φτάνοντας πολλές φορές στην υπερβολή. Είμαστε λαός που δεν έχει επαρκή παιδεία και αγωγή σε βασικά θέματα της καθημερινότητας (ατομική καθαριότητα, κυκλοφοριακή αγωγή, κανόνες συμπεριφοράς, εθελοντισμός, ευσυνειδησία). Είμαστε λαός που ξεχνάει εύκολα. Οι περισσότεροι πολιτικοί το έχουν κατανοήσει απόλυτα και ορισμένοι μάλιστα το έχουν εκφράσει δημόσια (παραδείγματα αποτελούν το Σκοπιανό και οι ταυτότητες). Είμαστε λαός που κυρίως μας ενδιαφέρει το σήμερα και το εγώ και αδιαφορούμε για το μέλλον μας ως κοινωνία (αλλά για τον εαυτό μας και την οικογένειά μας είμαστε πρώτοι και καλύτεροι). "Εμείς να είμαστε καλά και οι άλλοι να πάνε να κόψουν το λαιμό τους. Καλά να πάθουνε, γιατί...". Αυτό όμως που συνεισφέρουμε στην κοινωνία, θα μας έρθει στο μέλλον ως εκδίκηση ή ως ανταμοιβή. Αντί να προβληματιστούμε και να ενεργήσουμε ο καθένας στο μέτρο που του αναλογεί, παρακολουθούμε τα γεγονότα αποστασιοποιημένοι με τη λογική οτι εμείς είμαστε ασφαλείς και "τυχεροί" που δεν μας έχει βρεί τέτοια καταστροφή.
Είναι γεγονός οτι ο ατομικισμός που επικρατεί, η έλλειψη ελεύθερου χρόνου, η ανέχεια και η δυσκολία της καθημερινότητας δεν αφήνουν πολλά περιθώρια στον πολίτη να ενεργοποιηθεί για τα ζητήματα που τον απασχολούν. Τα ιστολόγια (και όχι μόνο αυτά) έχουν τη δυνατότητα να υπενθυμίζουν τα ζητήματα αυτά και να τα προβάλλουν, ελπίζοντας οτι κάποιος κόσμος θα ευαισθητοποιηθεί και θα τα αναβαθμίσει σε προτεραιότητες και σταθερή ενασχόληση στην προσωπική του ζωή. Το προηγούμενο κείμενο για την εθελοντική αιμοδοσία είναι μία καλή αρχή.

Υ.Γ.Ένα άσχετο με το κείμενο σχόλιο, αλλά επίκαιρο και απαραίτητο. Στο ιστολόγιο αυτό δεν γράφω για αθλητικά γεγονότα, αλλά αν και φίλαθλος του Παναθηναϊκού, θέλω να πώ ένα μπράβο στην ποδοσφαιρική ομάδα του Ολυμπιακού που κέρδισε 3-1 εκτός έδρας την Βέρντερ Βρέμης, γιατί έπαιξε σαν μεγάλη ευρωπαϊκή ομάδα και άξιζε τη νίκη.

Η χαρά μιας ανεκτίμητης προσφοράς

Είναι πραγματικά περίεργο πόσο ένα απλό και καθημερινό γεγονός, που δεν του δίνουμε ιδιαίτερη σημασία, μπορεί να αποτελέσει το περιεχόμενο ενός κειμένου και να εξοστρακίσει άλλα "σημαντικότερα" κείμενα που περιμένουν υπομονετικά μέρες ακόμα και εβδομάδες να πάρουν θέση στο χρονικό αυτού του ιστολογίου. Με ξαφνιάζει και μένα άλλες φορές πόσο απλές μπορεί να είναι οι αφορμές για να γράψεις ένα κείμενο, όταν φτάνεις σε ένα σημείο να προβληματίζεσαι με τι θέμα να καταπιαστείς. Παρατήρησα οτι η δημοσιοποίηση ενός κειμένου κάθε 2 με 3 μέρες είναι ένας καλός "εσωτερικός" ρυθμός για αυτό το ιστολόγιο. Προσπαθώ να τον κρατώ, έστω και αν έχουν μαζευτεί αρκετά κείμενα, με κίνδυνο αυτά να χάσουν το σωστό τους timing.
Δεν είχα σκεφτεί αρχικά οτι η επίσκεψή μου σε ένα νοσοκομείο προκειμένου να δώσω αίμα για τις ανάγκες κάποιου γνωστού μου προσώπου, θα μου έδινε το ερέθισμα να γράψω και να ασχοληθώ με την αιμοδοσία. Όμως το γεγονός με ενθουσίασε, έβαλα στην άκρη λοιπόν τα υπόλοιπα κείμενα προς τελική επεξεργασία και νά το καινούργιο θέμα.
Γνωρίζω οτι το θέμα της αιμοδοσίας δεν είναι πρωτότυπο, ούτε δημοφιλές σαν το βιβλίο της ιστορίας ή τα εσωκομματικά του ΠΑΣΟΚ. Δεν δημιουργεί εντάσεις και αντιπαραθέσεις. Δεν είναι καν επίκαιρο. Με τον κίνδυνο κάποιοι να προσπεράσουν και να μην το διαβάσουν, αποφάσισα να αναδείξω τη χαρά της προσφοράς προς τους συνανθρώπους μας μέσω της πράξης της αιμοδοσίας, και ιδιαίτερα της εθελοντικής αιμοδοσίας. Γιατί στην εθελοντική αιμοδοσία, υπάρχει ο απόλυτος αλτρουισμός, σε αντίθεση με αυτό που συμβαίνει συνήθως, δηλαδή το να δίνουμε αίμα όταν κάποιος συγγενής ή φίλος μας έχει ανάγκη, οπότε και υπεισέρχεται το στοιχείο της ηθικής υποχρέωσης και του συναισθηματικού δεσμού. Στην εθελοντική αιμοδοσία δεν υπάρχουν σκοπιμότητες και δεσμοί αίματος, όλοι γίνονται αδέρφια, μανάδες, πατεράδες, φίλοι. Η αγάπη και η χαρά της προσφοράς διαχέεται και ακτινοβολεί προς όλες τις κατευθύνσεις σε όλο το κοινωνικό σύνολο και ενισχύει την κοινωνική αλληλεγγύη. Είχα την ευκαιρία περιμένοντας στο χώρο αναμονής να το δώ στα μάτια απλών ανθρώπων, που με σεμνότητα επιδείκνυαν την κάρτα εθελοντή. Χάρηκα για αυτούς τους Ανθρώπους. Άνθρωποι της διπλανής πόρτας, που προσφέρουν χωρίς να το καυχώνται, χωρίς τις τυμπανοκρουσίες των τηλεοπτικών "προσφορών", όπου η αυτοπροβολή "μειώνει" την κάθε καλή πρόθεση.

Με την ευκαιρία του ενημερωτικού αυτού κειμένου, υπενθυμίζω ορισμένα στοιχεία που πιθανώς οι περισσότεροι θα γνωρίζουν ήδη:
1.Ο εθελοντής αιμοδότης προσφέρει το αίμα του για τον άγνωστο σε αυτόν ασθενή.
2.Καθένας που είναι υγιής και ηλικίας 18-62 ετών, μπορεί να γίνει εθελοντής αιμοδότης.
3.Οι ανδρες μπορούν να δώσουν αίμα 4 φορές το χρόνο και οι γυναίκες 3 και το μεσοδιάστημα μεταξύ 2 αιμοδοσιών δεν πρέπει να είναι μικροτερο των 2 μηνών.
4.Η αιμοδοσία συμβάλλει στην ανανέωση των κυττάρων του αίματος.
5.Η αιμοδοσία είναι ασφαλής διαδικασία για τον αιμοδότη και προσφέρει την δυνατότητα του ελέγχου του αιματοκρίτη καθώς και της ηπατίτιδας Β και C, του ιου του AIDS, της σύφιλης και του ιού ΗΤLV (σε περίπτωση θετικής απάντησης, ενημερώνεται ο αιμοδότης).
6.Χωρίς να θίγεται ο αλτρουισμός, υπάρχουν και οφέλη, αφού με την επίδειξη της κάρτας του εθελοντή αιμοδότη, καλύπτονται οι ανάγκες του αιμοδότη και της οικογένειάς του σε αίμα.
7.Στην Ελλάδα υπάρχουν μόνο Κρατικές Υπηρεσίες Αιμοδοσίας (πληροφορίες στο www.e-aimodosia.gr)

Η απόφαση των συμπολιτών μας να γίνουν εθελοντές αιμοδότες στηρίζεται σε υψηλά κίνητρα, στην ανιδιοτέλεια, στην διάθεση προσφοράς και στην ηθική ικανοποίηση που λαμβάνουν από μία κορυφαία και επαναλαμβανόμενη πράξη ζωής. Η σημερινή εμπειρία με βοήθησε να πάρω και εγώ την απόφασή μου. Εσείς πότε θα την πάρετε;

Υ.Γ.1.Σύμφωνα με το στοιχεία του www.aimodosia.org oι εθελοντές αιμοδότες στη xώρα μας είναι περίπου 100.000 και οι ετήσιες ανάγκες σε αίμα καλύπτονται κατά 50% από το συγγενικό και φιλικό περιβάλλον των συγγενών του αρρώστου, κατά 38% έως το 40% από τους εθελοντές αιμοδότες και κατά 10% έως 12% από τις Ένοπλες Δυνάμεις και με εισαγωγή από τον Ελβετικό Ερυθρό Σταυρό.
Υ.Γ.2.Δεν πρέπει μόνο η επικαιρότητα να καθορίζει τη θεματολογία. Υπάρχουν δυστυχώς σοβαρά και διαρκή προβλήματα που τα θυμόμαστε μόνο όταν έρχονται για κάποιο λογο στο προσκήνιο και τα ξεχνάμε όταν φύγουν από πάνω τους τα φώτα της δημοσιότητας.
Υ.Γ.3.Είμαστε λαός που γκρινιάζει συνέχεια για τα πάντα. Ας αναδεικνύουμε επιτέλους και τα θετικά στοιχεία μας, γιατί πολύ μιζέρια και αρνητισμός έχει πέσει στην μπλογκόσφαιρα.

Περί εκκοσμίκευσης της θρησκείας (η περίπτωση Μιανμάρ)

Παρακολουθούμε τον τελευταίο καιρό τις διαδηλώσεις που πραγματοποιούνται στην Μιανμάρ (πρώην Βιρμανία), οι οποίες έχουν κατασταλεί από το καθεστώς με αιματηρό τρόπο. Η εικόνα που έχω διαμορφώσει, συλλέγοντας όσες περισσότερες πληροφορίες μπορούσα, είναι η εξής: Από το 1962 η χώρα βρίσκεται κάτω από στρατιωτικό καθεστώς και από το 1988, όταν μαζικές διαδηλώσεις συγκλόνησαν τη χώρα με 3.000 νεκρούς, αυτές επιτρέπονται μόνο με ειδική άδεια. Σε εθνικές εκλογές που έγιναν το 1990, τις κέρδισε η ηγέτιδα της αντιπολίτευσης Αουνγκ Σαν Σου Κίι με το κόμμα της (NLD), αλλά η χούντα δεν αποδέχτηκε το αποτέλεσμα. Η 62χρονη Σου Κίι που έχει τιμηθεί με το νόμπελ ειρήνης το 1991, περέμεινε σε κατ'οίκον περιορισμό από το 1991 μέχρι το 1995, από το 2000 μέχρι το 2002, φυλακίστηκε το 2003 και στη συνέχεια παραμένει σε κατ'οίκον περιορισμό μέχρι σήμερα. Στις 15 Αυγούστου η "κυβέρνηση" ανακοίνωσε διπλασιασμό της τιμής του πετρελαίου, με αποτέλεσμα μαζικές διαδηλώσεις από την αντιπολίτευση (για την τσέπη τους ξεσηκώθηκαν, αλλά βρήκαν και αφορμή να θυμηθούν και την έλλειψη δημοκρατίας). Στις 5 Σεπτεμβρίου σε συγκεντρωση που έγινε, τραυματίστηκαν και βουδιστές μοναχοί που συμμετείχαν. Την επόμενη μέρα, σύμφωνα με πληροφορίες, άλλοι μοναχοί αντιδρώντας πήραν ομήρους κυβερνητικούς αξιωματούχους! Έκτοτε δημιουργήθηκε μία αυξανόμενη ένταση μεταξύ του καθεστώτος και των μοναχών με συλλήψεις και αποκλεισμούς των μοναστηριών από την μία και μαζική αντίδραση των μοναχών από την άλλη. Οι τελευταίες διαδηλώσεις χαρακτηρίστηκαν από την συμμετοχή δεκάδων χιλιάδων βουδιστών μοναχών και απλών πολιτών.
Ο ρόλος των βουδιστών μοναχών ήταν καθοριστικός στον αγώνα υπέρ της ανεξαρτησίας της χώρας από την Βρετανία το 1947. Μέχρι τώρα, στα πλαίσια του στρατιωτικού καθεστώτος, τηρούσαν μία μορφή θρησκευτικού μποϊκοτάζ, δεν δέχονταν δηλαδή καμμία παροχή σε τρόφιμα και ρουχισμό. Σε αντίθεση με τις «παραδοσιακές» διαδηλώσεις, αυτή του βιρμανικού λαού έχει κύριο εργαλείο τη σιωπή και την προσευχή.Τις τελευταίες μέρες, ένα κομμάτι των μοναχών, η Συμμαχία των Βουδιστών Μοναχών της Μπούρμα, κάλεσε όλον τον πληθυσμό να συμμετάσχει στις διαδηλώσεις και ανακοίνωσε ότι θα τις συνεχίσει έως ότου να ανατραπεί το στρατιωτικό καθεστώς. Τον "θαυμασμό" για τους μοναχούς που αναπτυσσουν "δημοκρατική δράση", εξέφρασε ο Δαλάι Λάμα και ζήτησε απο το καθεστώς "συμπόνια" προς τους μοναχούς και αποφυγή χρήσης βίας.
Σύμφωνα με το Βουδισμό, για να φτάσει κανείς στην φώτιση βαδίζει τη μέση οδό, που δεν είναι άλλη από την Ευγενή Οκταπλή Ατραπό, δηλαδή μια διαδικασία αποφυγής κάθε ακρότητας και κάθε αντίθεσης. Η διαδήλωση αποτελεί εκδήλωση αντίθεσης, που δεν συνάδει με τον ρόλο των μοναχών. Παρ'όλες λοιπόν τις εντυπωσιακές εικόνες με τους δεκάδες μοναχούς ντυμένους στα κόκκινά τους ρούχα να περπατούν οργανωμένα, εκτιμώ οτι η στάση τους, με βάση την θρησκεία τους, είναι λανθασμένη. Δεν είναι ο ρόλος τους κοσμικός. Δεν είναι ο ρόλος τους πολιτικός. Δεν μπορούν με τη συμμετοχή τους να νομιμοποιούν την βία απέναντι στη βία, γιατί οι διαδηλώσεις αυτές, όσο ειρηνικές κι αν ξεκινούν, καταλήγουν εν τέλει στη βία. Ας αφήσουν τους πολίτες και την οργανωμένη αντιπολίτευση, να αναλάβουν τον αγώνα αυτό. Η θρησκεία τους, μέσω των διδαχών της, επιτελεί μεγαλύτερο έργο μέσα στους ναούς, παρά έξω από αυτούς, μέσα στην ψυχή των πιστών, παρά στούς δρόμους.
Πρόκειται πάντως για ένα μεγάλο θέμα που αφορά τα όρια των θρησκειών και πόσο οι κληρικοί μπορούν να υπεισέρχονται στα κοινωνικά και κυρίως τα πολιτικά ζητήματα. Δεν είναι εύκολο να απαντήσει κανείς σε ένα τόσο μείζον και παγκόσμιο πρόβλημα. Ποιά είναι τα όρια του κλήρου, ποιές είναι οι υποχρεώσεις του απέναντι στο κοινωνικό σύνολο, ποιές είναι οι λεπτές γραμμές που δεν πρέπει να ξεπεραστούν, ποιά δραστηριότητα των κληρικών είναι συμβατή με τη θρησκεία και ποιά όχι, αν απαιτείται ουδετερότητα-αποστασιοποίηση ή συμμετοχή, αν το πνευματικό έργο των μοναχών θριαμβεύει του κοινωνικού-κοσμικού των απλών κληρικών. Ερωτήματα χωρίς σαφείς απαντήσεις. Και στην Ελλάδα έχει γίνει πολύς λόγος τα τελευταία χρόνια για τον διαχωρισμό κράτους-εκκλησίας και της παρέμβασης της τελευταίας στα πολιτικά δρώμενα. Στο κάτω κάτω προτιμώ τον Χριστόδουλο του "εγώ μελετούσα τότε και δεν γνώριζα τι συνέβαινε" της χούντας, παρά τον πρόσφατο Χριστόδουλο της "Δεξιάς του Κυρίου".

Μία περίεργη πρόσκληση προς τους bloggers

Πριν λίγες μέρες ο Ε.Βενιζέλος απηύθυνε πρόσκληση προς τους bloggers σε μία ανοικτή συζήτηση εφ'όλης της ύλης σε φυσικό χώρο στην Αθήνα (και ίσως και στη Θεσσαλονίκη), πιθανώς μέσα στο πρώτο δεκαήμερο του Οκτωβρίου. Στο ιστολόγιό του και στο ίδιο κείμενο περιγράφει επίσης και το κλασικό τρόπο επικοινωνίας σε καθημερινή βάση, με απαντήσεις στα πλαίσια του ιστολογίου σε ερωτήσεις που θα γίνονται από τους αναγνώστες. Η διαδικασία αυτή νομίζω οτι καλύπτει απόλυτα όποιον θέλει να θέσει τα δικά του ερωτήματα, επομένως δεν αντιλαμβάνομαι το λόγο για να γίνει οποιαδήποτε συνάντηση. Τι περισσότερο θα εξυπηρετήσει, πέραν του όποιου επικοινωνιακού παιχνιδιού και μιας ακόμα προσπάθειας ομαδοποίησης των bloggers;
Έχω ξαναγράψει οτι η μικρή ή μεγάλη δύναμη των ιστολογίων έγκειται: α) στη δύναμη, το περιεχόμενο και την πρωτοτυπία της γραφής, β) στην προσωπικότητα και την αυτονομία του γράφοντος, γ) στην χωρίς μεσολαβητές μεταφορά πληροφοριών και ιδεών στον αναγνώστη δ) στην ανωνυμία του blogger και τέλος ε) στην ολοένα και αυξανόμενη διείσδυση του διαδικτύου (και των ιστολογίων) σε ένα κοινό που αρχίζει να εγκαταλείπει (με αργό ρυθμό) τα υπόλοιπα μέσα επικοινωνίας και ενημέρωσης. Το πρώτο είναι απαραίτητο συσταστικό, ανεξάρτητα του ύφους που διακρίνει κάθε ιστολόγιο. Το δεύτερο, στενά συνυφασμένο με το πρώτο, χαρακτηρίζει μία σταθερή πορεία με καθαρό στίγμα. Το τρίτο, αποτελεί στοιχείο ανεξαρτησίας και αμεσότητας, χωρίς λογοκρισία. Το τέταρτο, αν και αμφιλεγόμενο, αφήνει στον αναγνώστη να χρησιμοποιήσει τη φαντασία του και να δημιουργηθεί μία μυστικιστική σχέση εκατέρωθεν. Το πέμπτο, και πιο σημαντικό, δίνει τη δυνατότητα μιας ευρύτερης δημοσιοποίησης με πολλούς αποδέκτες, αλλά και σε πολλούς το δικαίωμα να ορέγονται ένα φθηνό και άκρως αποτελεσματικό τρόπο χειραγώγησης ενός κοινού, χωρίς κανόνες δεοντολογίας και μηχανισμούς αυτορύθμισης. Ας επικεντρωθούμε στα δύο τελευταία.
Η ανωνυμία είναι χαρακτηριστικό της πλειοψηφίας των bloggers. Τα περισσότερα ιστολόγια δίνουν ελάχιστες πληροφορίες για τους συγγραφείς τους. Το ιστολόγιό μου, δεν το γνωρίζει κανείς από το περιβάλλον μου και όποιοι το επισκέπτονται, το κάνουν για το περιεχόμενό του μόνο. Αυτό δεν σημαίνει οτι δεν υπάρχει κόσμος που να γνωρίζει την αληθινή ταυτότητα των bloggers, αλλωστε ο πυρήνας των αναγνωστών είναι συνήθως γνωστοί και φίλοι. Υπάρχουν και επώνυμα ιστολόγια, συγγραφέων, δημοσιογράφων, πολιτικών, διανοούμενων και απλών πολιτών που θέλουν να δηλώσουν τις απόψεις τους με το ονοματεπώνυμό τους, συνηθισμένοι σε αυτή την πρακτική, κάτι που είναι απόλυτα θεμιτό. Η ανωνυμία όμως διαθέτει άλλη δυναμική και γι'αυτό κάποιοι έχουν ξεκινήσει προσπάθεια να την ακυρώσουν μέσα από δημόσιες συζητήσεις, videos σε debate, εμφανίσεις στην τηλεόραση και άλλα τινά, και να αποκαλύψουν αυτούς που γράφουν κρυμμένοι πίσω από την οθόνη του υπολογιστή τους. Ποντάρουν στην ματαιοδοξία κάποιων bloggers, που ξεκινώντας ερασιτεχνικά μία προσωπική δραστηριότητα, αντιλαμβάνονται οτι έφτασαν στα όρια της ευρύτερης δημοσιότητας και δεν ξέρουν πώς να την χειριστούν. Παρεμπιπτόντως, ούτε και εγώ θα μπορούσα εύκολα να απαντήσω στο υποθετικό αυτό σενάριο.
Από την άλλη πλευρά, η χειραγώγηση του νέου μέσου, αποτελεί το τελευταίο εφεύρημα των επικοινωνιολόγων, κάτι που αποδείχθηκε σε ένα βαθμό με τα γεγονότα των τελευταίων μηνών. Όποιος έχει αντιληφθεί, οτι το παιχνίδι της επικοινωνίας, παίζεται πλέον και στο διαδίκτυο, προσπαθεί με όποιον τρόπο μπορεί, να το ελέγξει και να το στρέψει με συγκεκριμένες κινήσεις υπέρ του. Το ζήτημα είναι αν αυτές οι κινήσεις είναι επωφελείς ή επιζήμιες, ειλικρινείς ή ιδιοτελείς, ουσιαστικές ή επιφανειακές και για ποιούς, και σε ποιό βαθμό ακολουθούν και ανταποκρίνονται οι bloggers, ως άτομα και όχι ως ομάδα.
Γνωρίζω, παρακολουθώντας το τελευταίο καιρό το διαδίκτυο, οτι υπάρχει ένας αριθμός ιστολογίων που έχουν εξαπολύσει μία άνευ προηγουμένου κακοηθέστατη προσωπική επίθεση με απαράδεκτες φασιστικές μεθόδους, εναντίον του Ε.Βενιζέλου. Είναι γνωστές οι επιδιώξεις τους. Αρκεί να ανατρεξεις στα παλιότερα κείμενά τους και στις διατυπωμένες πεποιθήσεις τους, για να το διαπιστώσεις. Αναγνωρίζω οτι ο ίδιος ο κύριος Βενιζέλος, αιφνιδιάστηκε, προσπαθεί να αμυνθεί, να αλλάξει την "εικόνα" που έχει διαμορφωθεί για αυτόν και να συνδιαλλαγεί με τους bloggers. Θεωρώ όμως οτι δεν έχει να προσφέρει τίποτα ουσιαστικό μέσα από οποιαδήποτε δημόσια συζήτηση μαζί τους. Ας το κάνει με απλούς πολίτες αν το επιθυμεί. Μην χρησιμοποιεί και εκείνος αμφιλεγόμενες (τουλάχιστον) πρακτικές.

Το βιβλίο της ιστορίας και η υποκρισία μας

Ξαναγύρισε στην επικαιρότητα το σήριαλ με το βιβλίο της ιστορίας της ΣΤ' Δημοτικού. Φαίνεται οτι δεν επικράτησε η απαραίτητη ψυχραιμία για πιο νηφάλιες αποφάσεις. Εδώ ούτε καν το προλάβαμε να το δούμε τυπωμένο, με τις υποτιθέμενες διορθώσεις που έγιναν, και το έβγαλαν άχρηστο. Όσο για τις παλινωδίες του στύλ "το αναθεωρημενο βιβλίο είναι βελτιωμένο και βρίσκεται στο τυπογραφείο" και στη συνέχεια "το βιβλίο δεν είναι κατάλληλο και αποσύρεται" μέσα σε χρονικό διάστημα μόλις 15 ημερών, αυτές δεν αξίζουν κριτικής. Από πολιτικής άποψης, η απόφαση ελήφθει λόγω της καταδίκης των πολιτικών προϊσταμένων του Υπουργείου Υγείας στις εκλογές από το εκλογικό σώμα της κυβερνητικής παράταξης (δεν εξελέγησαν Γιαννάκου-Κουτσίκου και Καλός) και της πίεσης που ασκεί η εκλογική της βάση για το ευαίσθητο για αυτήν θέμα. Παρεμπιπτόντως, να δώσω και μία χιουμοριστική διάσταση στο θέμα αυτό. Κατά την καταμέτρηση των ψηφοδελτίων στις πρόσφατες εκλογές, ως μέλος της εφορευτικής επιτροπής, ανακάλυψα οτι σε ένα άκυρο ψηφοδέλτιο της ΝΔ, ο ψηφοφόρος είχε σημειώσει τα εξής: "Πάει πάει το ψηφαλάκι κι αιτία είν' το βιβλιαράκι (της ΣΤ Δημοτικού) - από την ΝΔ άλλου είδους παιδεία περίμενα". Αυτό επιβεβαιώνει όλα τα παραπάνω.
Όμως γράφοντας το κείμενο αυτό, δεν είχα σκοπό να κάνω κριτική στο ίδιο το βιβλίο, που στο κάτω κάτω δεν το έχω διαβάσει (οι περισσότεροι δυστυχώς κάνουν κριτική, μη έχοντας διαβάσει προσωπικά ούτε λέξη του βιβλίου, παρά μόνο βασιζόμενοι σε αναφορές άλλων). Με απασχολεί η υποκρισία όλων μας. Στην σημερινή εποχή, που τα παιδιά του Δημοτικού ανατρέχουν συχνά στο διαδίκτυο (με την βοήθεια των γονιών τους) προκειμένου να αντλήσουν πληροφορίες για τις εργασίες που αφειδώς οι δάσκαλοί τους τούς ζητούν, που η ροή των πληροφοριών είναι πολλαπλάσια σε σχέση με τις παλιότερες γενιές (όταν το σχολικό βιβλίο αποτελούσε το βασικό εγχειρίδιο γνώσης), που η τηλεόραση καλύπτει σημαντικό μέρος του ελεύθερου χρόνου των παιδιών (και όταν αυτή θέλει, έχει τη δυνατότητα να γίνει εκπαιδευτική και διαπαιδαγωγική), που ο ίδιος ο δάσκαλος με τις επεξηγήσεις του στην ώρα του μαθήματος, μπορεί και έχει την υποχρέωση να δώσει μία πιο ολοκληρωμένη (προσωπική) άποψη στα παιδιά που τον ρωτούν, που μέσα από τη διάβασμα υπό την επίβλεψη των γονιών, "διορθώνονται" λανθασμένες (κατά τους γονείς) αντιλήψεις που το παιδί μπορεί να έχει, είναι δυνατόν να αντέξει οποιαδήποτε αστοχία ή δολιότητα μερικών γραμμών ενός βιβλίου; Αυτή είναι η υποκρισία όλων μας και η υστερία μας. Αντί να μας απασχολεί η (πολύ ισχυρότερη) επίδραση του διαδικτύου στα παιδιά μας και πώς μπορούν αυτά να προφυλαχθούν από "πληροφορίες" περασμένες μέσα από την προπαγάνδα όποιου έχει το ανάλογο συμφέρον (π.χ. Wikipedia), μας ενοχλεί το έλασσον. Κοιτάζουμε το δέντρο και δεν βλέπουμε το δάσος. Δεν βλέπουμε οτι το διαδίκτυο βρίθει λαθών, ανακριβειών, προπαγάνδας, αφού ο καθένας μας μπορεί να δημιουργήσει μία ιστοσελίδα, με περιεχόμενο που δεν αξιολογείται από κανένα για την αξιοπιστία του και να την προωθήσει κατάλληλα, ώστε να εμφανίζεται πρώτη πρώτη στις μηχανές αναζήτησης (παλιότερα είχα διαβάσει οτι το 90% του περιεχομένου του διαδικτύου θεωρείται αναξιόπιστο!).'Εχουμε τη δυνατότητα να βρισκόμαστε ανά πάσα στιγμή πάνω από το κεφάλι των παιδιών μας, για να ελέγχουμε τι παρακολουθούν; Εμπιστευόμαστε την κρίση παιδιών 11 και 12 ετών; Γνωρίζουμε εμείς τι είναι ορθό και τί αναληθές μέσα στο διαδίκτυο;
Επομένως θεωρώ οτι έχουμε χάσει το μέτρο και την ουσία. Οι εξελίξεις της εποχής μας, μάς έχουν ξεπεράσει και εμείς σκεφτόμαστε με τα δεδομένα των γενιών μας. Νομίζουμε οτι κάτι κάνουμε με το να αποσύρουμε ένα "επικίνδυνο" και "βλάσφημο" βιβλίο. Ο πραγματικός "πόλεμος" όμως γίνεται αλλού και οι περισσότεροι δεν τον έχουμε αντιληφθεί. Κρίμα!

Έχω ένα όνειρο

Διαβάζω ορισμένους bloggers, που ενώ κριτικάρουν τους πάντες και τα πάντα, κατηγορούν τους υπόλοιπους οτι παίρνουν το ρόλο τους πολύ στα σοβαρά, λες και δεν συμβαίνει στους ίδιους. Ακόμα και όσοι διακωμωδούν την καθημερινότητα και την επικαιρότητα με τον απολαυστικότερο τρόπο και νομίζουν οτι διαφέρουν από όλους τους άλλους, τους "σοβαρούς", στα σοβαρά έχουν πάρει το ρόλο τους και αυτοί, ανανεώνοντας συνεχώς τα ιστολόγιά τους και προσπαθώντας να επηρεάσουν ή να τραβήξουν την προσοχή όσο περισσότερων αναγνωστών μπορούν. Υπάρχει σε όλους όσους εκθέτουμε τον εαυτό μας, μία δόση ναρκισσισμού ή ματαιοδοξίας, ας μην το κρύβουμε, αλλιώς όσα γράφαμε, θα τα κρατούσαμε κρυμμένα στο συρτάρι μας.
Τα ιστολόγια στη μεγάλη τους πλειοψηφία, αποτελούν κατάθεση ψυχής. Δεν είναι λίγο και εύκολο, ακόμα και πίσω από την ανωνυμία που σου προσφέρει το διαδίκτυο, να στερείσαι ένα μέρος του πολύτιμού σου χρόνου, για να εκφράσεις τις σκέψεις σου με ένα συγκροτημένο και οργανωμένο τρόπο και να υποβάλλεσαι στην βάσανο της κριτικής. Ακόμα δυσκολότερο είναι να συνεχίζεις να γράφεις, γνωρίζοντας οτι απευθύνεσαι σε ένα περιορισμένο κοινό, ανάμεσα σε χιλιάδες άλλους bloggers, έχοντας ανταπόκριση σε μερικές δεκάδες αναγνώστες. Αλλά αυτή είναι η εσωτερική ανάγκη, να εξωτερικεύσεις τις σκέψεις και τα συναισθήματά σου, είτε πρόκειται για την ιστορία της ζωής σου, είτε πρόκειται για όσα συμβαίνουν γύρω σου και σε προβληματίζουν ή σε χαροποιούν.
Υποστηρίζουν ορισμένοι, οτι οι περισσότεροι από τους bloggers μένουν στα λόγια και αναλώνονται σε μία εύκολη κριτική. Η κριτική κρίνεται και αυτή με τη σειρά της, με βάση τη λογική και τα επιχειρήματα. Στο κάτω κάτω, όπως σκέπτεται ο άνθρωπος, έτσι και είναι. Στην εποχή της πληροφορίας, το διαδίκτυο αποτελεί ένα καλό δίαυλο επικοινωνίας και ανταλλαγής απόψεων. Καθένας μας υπηρετεί την δική του αλήθεια και την υποστηρίζει με όποιον τρόπο νομίζει καλύτερα. Άλλοι το πράττουν με τις απόψεις τους, άλλοι με τη στάση ζωής τους, άλλοι και με τα δύο. Δεν έχω σκοπό να περιαυτολογήσω και ούτε να περιγράψω τί κάνω στη προσωπική ζωή μου. Αρχίζοντας το ιστολόγιο αυτό πριν δύο μήνες, επισήμανα οτι δεν είναι στο χαρακτήρα μου οι δημόσιες εξομολογήσεις γύρω από το άτομό μου, άλλωστε νομίζω οτι δεν ενδιαφέρουν κανένα. Δεν έχουν σημασία οι άνθρωποι και τα γεγονότα, σημασία έχουν οι ιδέες, αρχέγονες και πανανθρώπινες, οι οποίες βρίσκονται πίσω τους και τελικά πρέπει να αναδειχθούν. Είναι ένας αόρατος πόλεμος αλληλοσυγκρουόμενων σκεπτομορφών, οι οποίες μας επηρεάζουν ασυνείδητα. Δεν μ'αρέσει να βομβαρδίζομαι καθημερινά και από παντού, με αντιλήψεις και πρακτικές που αποστρέφομαι, χωρίς αντίλογο. Γι'αυτό και δημιούργησα αυτό το ιστολόγιο. Ας γίνω και εγώ, είπα, για λίγο "βομβαρδιστής" και "προπαγανδιστής" των δικών μου ιδεών και απόψεων. Ας παίξω και εγώ με τους κανόνες του παιχνιδιού. Ας παίξουμε όλοι με τους κανόνες του παιχνιδιού. Το οτι είμαι ρεαλιστής, δεν μου απαγορεύει και να ονειρεύομαι. Έχω λοιπόν ένα όνειρο: οτι θα βρεθούν χιλιάδες που θα ξεφύγουν από την αδράνειά τους, θα δηλώσουν την παρουσία τους, θα κάνουν τελικά πράξη τα όνειρά τους και τις ιδέες τους, πηγαίνοντας κόντρα στον άνεμο. Τόσο το διαδίκτυο όσο και η ίδια η ζωή, τους δίνει την ευκαιρία. Να δείξουμε οτι είμαστε περισσότεροι, όλοι όσοι αρνούμαστε να μπούμε στη σειρά, όσοι αρνούμαστε την χυδαιότητα και το μηδενισμό, όσοι ονειρευόμαστε ακόμα. Ας κάνουμε όλοι μας ένα βήμα μπροστά.

Χτυπήματα κάτω από τη μέση

Η "κοινότητα" των bloggers αρχίζει και αναδίδει μυρουδιά μπόχας. Ορισμένοι έχουν καταλάβει πόση δύναμη έχει το μέσο, πόση ασυδοσία τους προσφέρει και το εκμεταλλεύονται δεόντως. Είχα γράψει παλιότερα για κανάλια και πολιτικές δυνάμεις που προσπάθησαν να καπελώσουν ένα ανομοιογενές σύνολο και πόσο κάποιοι αντέδρασαν λυσαλέα όταν υπήρξαν αντίθετες φωνές στην ομαδοποίηση και την οπαδοποίηση (π.χ. το άρθρο του Νίκου Δήμου της 28ης Αυγούστου "Γιατί δεν θα πάω στο Σύνταγμα"). Είδαμε παπαγαλάκια να μεταδίδουν "αξιόπιστες" δημοσκοπήσεις λίγες μέρες πριν τις εκλογές. Είδαμε ιστολόγιο με το όνομα βουλευτή να υβρίζει με το χειρότερο τρόπο αντίπαλο κόμμα. Είδαμε δραστηριοποίηση κομματικών στρατών που με την δύναμη που τους έδινε η δημοφιλία και η μεγάλη επισκεψιμότητα των ιστολογίων τους καθώς και με την οργανωμένη διείσδυση σε ένα σχετικά παρθένο διαδικτυακό τοπίο, ακολούθησαν και ακολουθούν τακτικές μαύρης προπαγάνδας και χυδαιολογίας.
Αυτό όμως είναι καλό, γιατί αποκαλύπτονται οι πραγματικές προθέσεις τους και ο απύθμενος φανατισμός τους. Με λύπη διαπιστώνω οτι όσο περισσότερο βρίζεις στο διαδίκτυο, τόσο περισσότερο "μάγκας" είσαι (φαίνεται υπάρχουν πολλοί όμοιοί τους "μάγκες" εκεί έξω για να τους διαβάζουν). Από αρκετούς πλέον δεν χρησιμοποιούνται επιχειρήματα και νηφάλιος λόγος, αλλά ειρωνεία χαμηλού επιπέδου, απαξίωση και ύβρις, επειδή έτσι τους αρέσει. Έτσι έχουν μάθει να λειτουργούν και στη καθημερινή τους ζωή: έρποντας, γλείφοντας και βρίζοντας. Αλλά κάποια στιγμή πέφτουν οι ίδιοι μέσα στη παγίδα που έχουν στήσει και αποκαλύπτονται. Και εξευτελίζονται. Αλλά αυτό τους πρέπει και αυτή ειναι η "ανταμοιβή" τους.
Έχω συνειδητοποιήσει οτι αυτός είναι ο μέσος Έλληνας σήμερα. Άνθρωπος του πάθους, το οποίο τον ανεβάζει κάποιες φορές στα ουράνια, αλλά που τις περισσότερες φορές τον τυφλώνει, τον φανατίζει και τον κάνει υπάνθρωπο με τα χειρότερα ζωώδη ένστικτα. Τρέφεται από αυτά, γιατί δεν είναι τίποτα χωρίς αυτά. Νομίζει οτι αφυπνίζεται με αυτά, γιατί η πραγματική του ζωή είναι μία μιζέρια. Δεν θέλει το καλό των άλλων, θέλει οι άλλοι να ξεπέσουν στην δική του αθλιότητα και ασημαντότητα. Δεν τρέφω αυταπάτες για όλους αυτούς, αλλά δεν μπορώ όμως και να σιωπήσω. Λυπάμαι που το λέω, αλλά τα επόμενα χρόνια θα δούμε πολύ χειρότερες καταστάσεις και τα χτυπήματα κάτω από τη μέση θα είναι συχνότερα. Δεν θα πέσω στο επίπεδό τους, αλλά και να τους αφήσω ανενόχλητους και ασχολίαστους;