Το δράμα των πυρόπληκτων

Είναι τέτοιες στιγμές που ξυπνάει από τον λήθαργο και την απάθειά του ο Έλληνας και αναδεικνύονται οι αρετές του: η αλληλεγγύη, το φιλότιμο, η προσφορά. Είναι συγκινητική η συνεισφορά των συνανθρώπων μας τόσο σε χρήματα και υλικά αγαθά, όσο και σε προσφορά έργου. Ακόμα και συνταξιούχοι, άνθρωποι που η διαβίωσή τους είναι ούτως ή άλλως προβληματική, έδωσαν το παρόν. Ειδικά αυτή η καταστροφή, ήταν ασύλληπτη σε μέγεθος, γιατί συνδυάστηκε με μεγάλες ανθρώπινες απώλειες, με σβήσιμο από το χάρτη αρκετών χωριών και με αφανισμό της κτηνοτροφίας και της γεωργίας σε μεγάλη έκταση. Πρόκειται για δράμα, γιατί ολόκληρες οικογένειες έμειναν στο δρόμο, εγκαταλείποντας ότι είχαν χτίσει με κόπο και ιδρώτα στο έλεος της φωτιάς. Ούτε τα στοιχειώδη δεν πρόλαβαν πολλοί να πάρουν μαζί τους. Πρόκειται για δράμα γιατί είδαν συνανθρώπους τους να καίγονται ζωντανοί μπροστά στα μάτια τους και έμαθαν για το χαμό συγγενικών τους προσώπων. Πρόκειται για δράμα γιατί άνθρωποι που ζούσαν από τη γή (χωράφια, ελιές) θα χρειαστεί να ξεκινήσουν από την αρχή σε ένα τόπο αφιλόξενο πλέον, που δεν ξέρουν πότε θα τους ξαναδώσει σοδιά. Πρόκειται για δράμα, γιατί καταστράφηκε όλη τους η ζωή, το τοπίο τους, τα ζωντανά τους, και για τον άνθρωπο της πόλης αυτό δεν γίνεται απόλυτα αντιληπτό, γιατί δεν το έχει βιώσει. Είναι συναισθηματικό το δέσιμο για ανθρώπους που δεν έφυγαν ποτέ από τον τόπο τους, έζησαν σε αυτό όλη τους τη ζωή και τώρα στα γεράματα για πολλούς από αυτούς ο κόσμος τους πλέον κατέρρευσε. Διάβασα για την χθεσινή αυτοκτονία ενός ογδοντάχρονου απελπισμένου αγρότη που έχασε όλη του την περιουσία στη φωτιά. Είναι τραγικό αυτό που συμβαίνει. Γιατί είναι εντυπωσιακές και δραματικές οι εικόνες που βλέπουμε απο την τηλεόραση, αλλά τα φώτα της δημοσιότητας κάποια στιγμή θα σβήσουν και όλοι αυτοί που συνωστίζονται στις ουρές των τραπεζών για να πάρουν το πρώτο αρχικό βοήθημα, θα μείνουν μόνοι να κοιτάζουν τα αποκαϊδια και θα προσπαθούν να μαζέψουν τα συντρίμμια τους. Τότε θα είναι ακόμα πιο δύσκολο. Και δεν είναι τόσο η υλική στήριξη που χρειάζονται μετά το αρχικό σόκ και το πρώτο χρηματικό βοήθημα, όσο η ψυχολογική βοήθεια. Είναι ένα δράμα που έχει αφήσει ανεξίτηλα τα σημάδια του στις ψυχές και που θα χρειαστεί πολύς καιρός για να ξεπεραστεί. Είναι χρέος της πολιτείας να βοηθήσει οργανωμένα και προς αυτή την κατεύθυνση, με εξειδικευμένους γιατρούς, ψυχολόγους, και κοινωνικούς λειτουργούς, όπως συμβαίνει σε όλο το κόσμο στις αντίστοιχες περιπτώσεις μαζικών καταστροφών. Απαιτείται μία προσπάθεια διαρκείας, για να μπορέσουν να επουλωθούν οι βαθειές πληγές που άφησε η φωτιά.

Η αποχή σε εξαφανίζει από το χάρτη

Διαπιστώνω τις τελευταίες μέρες σε αρκετά ιστολόγια μία διάχυτη απογοήτευση, που έχει να κάνει με τα πολιτικά πράγματα στον τόπο μας και τα διαφαινόμενα αδιέξοδα. Πιστεύουν πολλοί οτι δεν έχει νόημα η συμμετοχή τους στις εκλογές και αποφασίζουν να απέχουν, αηδιασμένοι από όσα παρακολουθούν τα τελευταία χρόνια και ιδιαίτερα μετά τις πρόσφατες πυρκαγιές. Το θλιβερό είναι οτι αυτή την πρακτική την ακολουθούν κυρίως νέοι άνθρωποι, απογοητευμένοι από την ανεργία, την ανασφάλιστη εργασία, τα εξοντωτικά ωράρια, την φαυλότητα και την αναξιοκρατία, την εγκατάλειψη από την κοινωνία. Θλιβερό είναι γιατί περιμένεις από αυτούς τους νέους ανθρώπους, μία αντίδραση, μία ζωντάνια, μία προσπάθεια να αλλάξουν τα πράγματα που τους ενοχλούν και όχι να είναι απλώς αρνητές και παραιτημένοι από τη ζωή. Γιατί τι άλλο από παραίτηση είναι η απουσία τους από την διαμόρφωση των τάσεων της κοινωνίας, έστω και μέσα από αυτην την απατηλή διαδικασία των εκάστοτε εκλογών. Ξέρω επίσης οτι πολύς κόσμος αισθάνεται να μην αντιπροσωπεύεται από τα γνωστά κόμματα και πρόσωπα, που έχοντας κάνει τον κύκλο τους, δεν έχουν να προσφέρουν κάτι νέο,διαφορετικό και δημιουργικό στην πατρίδα μας. Ποιός όμως θα τους στείλει στα σπίτια τους;
Είμαι και εγώ απογοητευμένος από το γενικότερο επίπεδο του Ελληνικού λαού, τις μάζες που άγονται και φέρονται με βάση τα προσωπικά τους μικροσυμφέροντα και βολέματα, ή από τη συνήθεια, τη απάθεια και τον συντηρητισμό, καθώς και από την ενεργοποίηση χαμηλότερου επιπέδου συναισθημάτων μέσα από το φανατισμό και τις τηλεοπτικές κοκορομαχίες. Η πόλωση που δημιουργείται εντέχνως κάθε φορά στην προεκλογική περίοδο (και όχι μόνο), οδηγεί στον περιορισμό της λογικής και την ενίσχυση του θυμικού. Τα πάθη εξάπτονται και το παρελθόν αναλαμβάνει δράση. Γι'αυτό και δεν περιμένω από τους μεγαλύτερους σε ηλικία συμπολίτες μας να αλλάξουν μυαλά και συμπεριφορά. Οι περισσότεροι είναι δέσμιοι των αγκυλώσεων και των χρόνιων προκαταλήψεών τους. Όπως λέει και μία αγγλική φράση "δεν μπορείς να μάθεις σε ένα γέρικο σκυλί καινούργια κόλπα". Σε αυτούς βασίζονται τα κόμματα για τις ψήφους τους, αυτούς που δεν μαθαίνουν ποτέ από τα λάθη τους και τα επαναλαμβάνουν. Θέλουν να εξωθήσουν τους απογοητευμένους στο λευκό, στο άκυρο και στην αποχή, αφού το σύστημα πριμοδοτεί τα κόμματα ακόμα κι αν μόνο οι μισοί Έλληνες πάνε στην κάλπη. Ακόμα καλύτερα για τα κόμματα που κάνουν παιχνίδι, χωρίς τους "ενοχλητικούς", τους παρείσακτους, τους απολίτικους. Χρησιμοποιώντας απλώς τη συσπείρωση της εκλογικής τους βάσης, τους είναι αρκετό να κάνουν τη δουλειά τους. Το (πραγματικο) 30% γίνεται εύκολα (πλασματικό) 40% με την αποχή. Όσοι απέχουν ή ψηφίζουν λευκό ή άκυρο, δεν υπολογίζονται στα τελικά ποσοστά. Αυτό είναι που πραγματικά θέλουμε; Όλοι οι υπόλοιποι, απέχοντας, να εξαφανιστούμε από τον χάρτη, σαν να μην υπήρξαμε ποτέ;
Σε προηγούμενο κείμενό μου με τίτλο "Ποιά δημοκρατία θέλουμε", πρότεινα την αποδοκιμασία των 5-6 μεγάλων κομμάτων που προωθούνται από τα ΜΜΕ (ή έχουν και δικά τους ΜΜΕ) και την ενίσχυση των υπόλοιπων μικρών πολιτικών σχηματισμών, έστω κι αν δεν έχουν την δυνατότητα να μπούν στη Βουλή, έστω κι αν δεν γνωρίζουμε πολλά για τα όποια προγράμματά τους. Αυτό που προέχει είναι μία οργανωμένη αντίδραση που να πονέσει το σύστημα. Άλλωστε η δύναμη της ψήφου δεν εξαρτάται από την αποτελεσματικότητά της σε επίπεδο διακυβέρνησης ή παρουσίας στη Βουλή, αλλά στην αλλαγή των συσχετισμών και στην αποδυνάμωση σε απόλυτα νούμερα των γνωστών φθαρμένων κομμάτων. Συμφωνώντας λοιπόν με αρκετούς άλλους bloggers, φωνάζω: ΟΧΙ ΣΤΟ ΛΕΥΚΟ, ΟΧΙ ΣΤΟ ΑΚΥΡΟ, ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΑΠΟΧΗ. Ακόμα και αυτοί οι τραγικοί άνθρωποι των τελευταίων πυρκαγιών, πρέπει να μαζέψουν τα συντρίμμια τους, να συγκεντρώσουν όση ψυχική δύναμη τους απέμεινε και να δώσουν το παρόν στην κάλπη. ΝΑ ΜΗΝ ΠΑΡΑΙΤΗΘΟΥΝ. ΝΑ ΜΗΝ ΠΑΡΑΙΤΗΘΟΥΜΕ. Ας δούν όλα τα κόμματα την πραγματική τους (μικρή) αντιπροσώπευση που έχουν στον Ελληνικό λαό. Μπορεί να δούμε δραματικές εξελίξεις, που να ταρακουνήσουν το τελματωμένο πολιτικό σκηνικό και να μας πάνε ένα βήμα μπροστά σε ένα πιο ελπιδοφόρο μέλλον.

Υ.Γ.1 Καλές οι συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας, αλλά δεν ψηφίζουν!
Υ.Γ.2 Τα ιστολόγια, είναι ημερολόγια όπου εκφράζονται προσωπικές απόψεις και αυτές δεν δεσμεύουν κανένα. Αποτελούν απλώς πηγή προβληματισμού και όχι προπαγάνδας (τα περισσότερα τουλάχιστον). Αν κάποιοι πιστεύουν οτι θίγονται, δεν έχουν παρά να αλλάξουν ιστολόγιο και να διαβάζουν αυτά που τους εκφράζουν.

Ένα ξαναζεσταμένο φαγητό

Πριν από λίγες ημέρες ξεκίνησε η "οργάνωση" μιάς νέας συγκέντρωσης μέσω του διαδικτύου, η οποία θα πραγματοποιηθεί στις 29 Αυγούστου στις 7 το απόγευμα στην πλατεία Συντάγματος. Στην πρώτη ουσιαστικά σοβαρή προσπάθεια των bloggers που έγινε αμέσως μετά τις πυρκαγιές στην Πάρνηθα, χειροκρότησα και εγώ μία πρωτοβουλία φρέσκια, πρωτότυπη και αυθόρμητη, ακηδεμόνευτη απο τις γνωστές δυνάμεις που καπελώνουν αυτές τις συγκεντρώσεις. Η σημερινή συγκέντρωση (29/8) μοιάζει με ξαναζεσταμένο φαγητό. Πάλι η ίδια αντίδραση στο ίδιο σημείο πιθανότατα από τους ίδιους ανθρώπους. Χάθηκε η πρωτοτυπία, αυτή που ανέδειξε την συγκεντρωση της Πάρνηθας ως ένα σημαντικό γεγονός του καλοκαιριού και πιθανώς να χαθεί κάποια στιγμή η μαζικότητα της συμμετοχής, αν συνεχίσουμε στο ίδιο περιθωριακό μοτίβο. Κινδυνεύει αυτή η ενέργεια, καλών όπως φαίνεται προθέσεων, να μετεξελιχθεί σε ένα θεσμό, μία ρουτίνα, που θα προκαλεί απλώς τη θυμηδία και θα γίνει γραφική. Η συχνότητα τέτοιων ενεργειών τις ακυρώνει στην πράξη. Φάνηκε από την συγκεντρωση για την Πάρνηθα, οτι υπάρχει κόσμος που ευαισθητοποιείται από όσα τον αφορούν και τον αγγίζουν, ιδιαίτερα σε ότι έχει σχέση με το ήδη υποβαθμισμένο περιβάλλον του. Έδωσε αυτός ο κόσμος το στίγμα του και το μήνυμά του, που έγινε αντιληπτό πανελλαδικώς. Δεν χρειάζεται η επανάληψη, για το ίδιο μάλιστα θέμα, για να εμπεδωθεί το μήνυμα αυτό.
Οι παρεμβάσεις πρέπει να γίνονται με φειδώ και με διαφορετική έκφραση κάθε φορά, ώστε να έχουν επιτυχία. Άλλωστε τα ιστολόγια, με την επίδραση που ασκούν σε ένα ολοένα και μεγαλύτερο αριθμό Ελλήνων πολιτών, αποτέλεσαν την μαγιά για την επιτυχία της εκδήλωσης για την Πάρνηθα. Και θα εξακολουθήσουν, όσα είναι πραγματικά ανεξάρτητα και ακομμάτιστα, να διαμορφώνουν συνειδήσεις και θετικές εναλλακτικές απόψεις και θέσεις για την κοινωνία μας, χωρίς να χρειάζονται μαζικές συγκεντρώσεις για να το καταφέρουν.

Υ.Γ.Το κείμενο αυτό γράφτηκε με αφορμή το άρθρο του κ.Νικου Δήμου της 28/8/2007 "Γιατί δεν θα πάω στο Σύνταγμα" http://doncat.blogspot.com

Τι έχει καεί μέχρι τώρα: συγκρίσεις και ψέμματα

Σε προηγούμενο άρθρο του Μανόλη Δρεττάκη στην ιστοσελίδα της εφημερίδας Ελευθεροτυπία (3/8/2007) αναφέρονται οι εκτάσεις που κάηκαν μεταξύ 2000-2006, προς ενίσχυση όσων επικαλέστηκα χθές:

Καμμένες εκτάσεις κατά τα έτη 2000-2006 (ΕΤΟΣ και ΣΤΡΕΜΜΑΤΑ)
2000: 1.570.941 , 2001: 428.427 , 2002: 81.886 , 2003: 84.869
2004: 134.417 (Έτος Ολυμπιακών Αγώνων) , 2005: 85.558 , 2006: 153.507 2007 ;;;;;

Ας δούμε λοιπόν οτι σύμφωνα με την εφημερίδα Καθημερινή (19/8/2007) και το αρθρο με τίτλο "Τα στατιστικά θυμίζουν το 2000" η χώρα μας με συνολικά 809.700 στρέμματα καμένων δασικών και αγροτικών εκτάσεων έως την 31η Ιουλίου είναι η δεύτερη περισσότερο πληγείσα από τις πυρκαγιές χώρα μετά τη γειτονική Ιταλία, η οποία στο αντίστοιχο διάστημα μετρά 863.370 στρέμματα καμμένης γης. Δεν υπολογίζονται οι πυρκαγιές μεταξύ 1/8 και 23/8 (π.χ. Πεντέλη) με άγνωστη καμένη έκταση και οι τελευταίες (23-28/8) με περίπου 500.000 στρέμματα στην Ηλεία και 187.000 στρέμματα στην Μεσσηνία, χωρίς να έχουν υπολογιστεί η Εύβοια και οι υπόλοιπες περιοχές. Με πρόχειρους υπολογισμούς έχουμε ξεπεράσει κατά πολύ τις καμμένες εκτάσεις του 2000.
Από την άλλη μεριά για όσους υποστηρίζουν οτι οι φετινές πυρκαγιές δεν έχουν προηγούμενο, η Καθημερινή υποστηρίζει οτι το 2006 καταγράφηκαν το τρίμηνο Ιουνίου-Ιουλίου-Αυγούστου 4863 περιστατικά (με μόλις 153.507 καμμένα στρεμματα), ενώ το αντίστοιχο τρίμηνο φέτος (μέχρι τις 13/8) 4667. Τέλος, πέρισυ θεωρήθηκαν σοβαρά (κινητοποιήθηκαν δηλαδή εναέρια μέσα) τα 307 περιστατικά, ενώ φέτος και μέχρι 13/8 μόλις 226.
Επίσης για σύγκριση με το παρελθόν χρησιμοποιώ το άρθρο του Γιώργου Δελαστίκ στο Εθνος (27/8) "«Εμπρηστής» η πολιτική της ΝΔ", όπου αναφέρεται ο αριθμός των πυρκαγιών το 2000 (14.021 πυρκαγιές), το 2001 (13.819 πυρκαγιες) αλλά και το 2002 (8.683 πυρκαγιές), οπότε και είχαμε μόλις 85.000 καμμένα στρέμματα. Η σύγκριση με τις 5.000-6.000 πυρκαγιές του 2007 είναι καταλυτική, τόσο σε αριθμό πυρκαγιών όσο και σε μέγεθος καταστροφής.

Χάθηκε μια ακόμα μάχη στα πλαίσια ενός ιδιότυπου "πολέμου" (μέρος 2ο)

Χθές έγραψα για τους νέους "πολέμους" που θα αντιμετωπίζει συχνότερα το κράτος και θα είναι σε επίπεδο φυσικών καταστροφων. Σίγουρα η ευθύνη μεγαλώνει όσο ανεβαίνουμε στην ιεραρχία της διοίκησης και κορυφώνεται στον εκάστοτε πρωθυπουργό. Το κράτος όμως δεν είναι μόνο οι άλλοι. Στην πραγματικότητα κράτος είμαστε όλοι εμείς, ο καθένας με το μερίδιο της ευθύνης του, είτε γιατί συμετέχουμε στη διοίκησή του, είτε γιατί ψηφίζουμε όπως ψηφίζουμε κάθε φορά και βγάζουμε ανίκανους ανθρώπους για να μας κυβερνήσουν, είτε γιατί με τις ενέργειές μας ή τις παραλείψεις μας ως απλοί πολίτες υπονομεύουμε την ομαλή εφαρμογή των νόμων.
Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα ανεπάρκειας του κρατικού μηχανισμού αποτέλεσε η τοπική αυτοδιοίκηση. Η εφαρμογή του Καποδίστρια οδήγησε στη δημιουργία μεγαλύτερων δήμων και στην συγκέντρωση πόρων ώστε αυτοί να κατανέμονται πιο οργανωμένα και ορθολογικά. Είχαν πλέον οι δήμοι τη δυνατότητα να χειριστούν μεγαλύτερα κονδύλια με πιο αποτελεσματικό τρόπο, ώστε να δημιουργήσουν τέτοιες δομές που να προσομοιάζουν (σε μικρογραφία) με τις δομές και τις λειτουργίες της κεντρικής διοίκησης (καθαριότητα, αστυνόμευση, έργα που να αφορούν μέρος ή το σύνολο της επικρατειας του δήμου, κά), αντί να χάνονται σε μικροέργα κοινοτήτων ή σε προσωπικά ρουσφέτια . Σκοπός της τοπικής αυτοδιοίκησης ήταν η όσο το δυνατόν μεγαλύτερη αυτονομία και αυτοδιαχείρηση.
Δυστυχώς όμως στην πράξη και στην μεγαλύτερη πλειοψηφία αυτό δεν έγινε. Η χρυσή ευκαιρία, ώστε οι τοπικές κοινωνίες να αποδείξουν την ικανότητά τους να αντιμετωπίζουν με πρόγραμμα και σχέδιο τις διάφορες προκλήσεις, χάθηκε. Στην πρόσφατη πυρκαγιά ο πολίτης περίμενε από τον δήμαρχο, αυτός από τον νομάρχη, αυτός από τον περιφερειάρχη, αυτός από την πυροσβεστική και αυτή από την Πολιτική Προστασία, που κοιμόταν τον ύπνο του δικαίου, παρ'ότι από την Παρασκευή 24/8 η χώρα είχε κηρυχθεί σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης. Από τους πολίτες άκουγες μόνο κραυγές αγωνίας ή το πολύ πολύ ένα καλό λόγο για το πώς ο δήμαρχος ή ο αντιδήμαρχος τους βοηθούσε προσωπικά (!) στη κατάσβεση της φωτιάς. Και απορώ: δεν υπάρχουν αρμοδιότητες στα διοικητικά συμβούλια των δήμων σε τέτοιες περιπτώσεις; Ισχύει τελικά το "ο σώζων εαυτόν σωθήτω";Δεν υπάρχουν οργανωμένες ομάδες δημοτών να αντισταθούν συντεταγμένα; Πρέπει όλα να τα περιμένουμε από την κεντρική διοίκηση; Δεν έπρεπε να υπάρχει συντονισμός των δήμων από τον νομάρχη, ειδικά στην συγκεκριμένη περίσταση όπου η πυρκαγιά επεκτεινόταν απο τον ένα δήμο στη περιφέρεια του επομένου; Το μόνο που άκουγα ήταν οτι δεν υπήρχαν αεροπλάνα και ελικόπτερα για να τους σώσουν. Είχαν προβλέψει να αγοράσει ο κάθε δήμος από 4-5 πυροσβεστικά οχήματα και να έχουν γεμάτες τις δεξαμενές νερού; Είχαν καθαρίσει τα ξερόχορτα και τα σκουπίδια; Έκαναν περιπολίες τις κρίσιμες μέρες του καύσωνα ώστε να ενημερώσουν έγκαιρα; Πολύ φοβάμαι οτι δεν έγινε τίποτα από όλα αυτά. Ήρθε και η χειρότερη αντίδραση των τελευταίων δεκαετιών από τον κεντρικό κρατικό μηχανισμό (κυβέρνηση, Πολιτική Προστασία) και το έγκλημα ολοκληρώθηκε.
Άκουσα οτι η καταστροφή αυτή επιβαρύνει κατά 2% το ΑΕΠ! Χάθηκαν κάποια δις ευρώ, πολλά από τα οποία θα τα πληρώσει πάλι ο Έλληνας φορολογούμενος. Ας αποτελέσει λοιπόν αυτό το σκληρό μάθημα που πήρε η Πελοπόννησος, την αφορμή για αναδιοργάνωση των τοπικών κοινωνιών, την αναπροσαρμογή των προτεραιοτήτων τους και την μεγαλύτερη χρηματοδότηση της αυτοδιοίκησης από το κεντρικό κράτος, ωστε η επόμενη "μαχη" να μας βρεί όλους πιό ετοιμοπόλεμους.

Χάθηκε μια ακόμα μάχη στα πλαίσια ενός ιδιότυπου "πολέμου"

Παρακολουθούμε τις τελευταίες μέρες μια άνευ προηγουμένου καταστροφή, στην οποία διαπιστώθηκε η πλήρης ανυπαρξία του κρατικού μηχανισμού. Είδαμε υποβάθμιση του πραγματικού κινδύνου, καθυστερημένη και ατελή αντίδραση, έλλειψη συντονισμού, ανοργανωσιά και αποπροσανατολισμό της κοινής γνώμης αντί δράσης και έκφρασης δημόσιας συγνώμης.
Δεν έχουμε αντιληφθεί οτι οι νέοι "πόλεμοι" δεν θα γίνονται πλέον με συμβατικά πολεμικά μέσα, αλλά σε επίπεδο φυσικών καταστροφών (η συμμετοχή μας στην Ευρωπαϊκή Ένωση μας προσφέρει μια κάποια ασφάλεια σε σχέση με τους εξωτερικούς κινδύνους). Παντού στον κόσμο τα φυσικά φαινόμενα εμφανίζονται με μεγαλύτερη συχνότητα και μεγαλύτερη ένταση(πλημμύρες, πυρκαγιές, τυφώνες, καύσωνες, χιονοπτώσεις κά). Είναι το αποτέλεσμα της βάναυσης εκμετάλλευσης και κακοποίησης του περιβάλλοντος από τον άνθρωπο, ο οποίος δεν έχει ακόμα συνειδητοποιήσει το ταχύ ρυθμό με τον οποίο η ίδια η γή αλλάζει και εκδικείται. Απόδειξη για την αλλαγή αυτή είναι οι φετινές πυρκαγιές σε όλη τη Μεσόγειο (κυρίως Ελλάδα, Τουρκία, Αλβανία, Νότια Ιταλία, Ιβηρική χερσόνησος, Κροατία). Ακούω για "ασύμμετρες απειλές" και άλλα τινά φαιδρά. Ασύμμετρη απειλή είναι αυτή που σήμερα κατακαίει ΟΛΗ την Αλβανία και την Νότια Ιταλία (όπως και για πολλοστή φορά φέτος) σύμφωνα με το δορυφορικό χάρτη; Ας είμαστε σοβαροί. Αυτό δεν σημαίνει οτι δεν υπάρχουν ΚΑΙ οργανωμένοι εμπρησμοί. Πάντα ένα ποσοστό των πυρκαγιών γίνονται από ανθρώπινο δόλο. Το ζήτημα είναι αν οι εμπρηστές, βρίσκοντας ένα κρατικό μηχανισμό σε διάλυση,μπορούν να κάψουν και να δουν το αποτέλεσμα των ενεργειών τους να γιγαντώνεται. Μέχρι και πριν από 2 χρόνια και μετά τις καταστροφικές πυρκαγιές του τέλους της προηγούμενης δεκαετίας, τα καμμένα στρέμματα γής έφταναν μόλις σε μερικές δεκάδες χιλιάδες κάθε καλοκαίρι, κυρίως λόγω της προετοιμασίας και οργάνωσης των Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας, που αποτέλεσε μια καλή αφορμή για ανασυγκρότηση πολλών υπηρεσιών και δομών της χώρας (με τη βοήθεια και την τεχνογνωσία ξένων χωρών). Πέρισυ και κυρίως φέτος περίσσεψαν οι θριαμβευτικές δηλώσεις ("τα καταφέραμε"), αλλά το αποτέλεσμα είναι τραγικό (μόνο από τις πυρκαγιές της Πελοποννήσου και της Εύβοιας είχαμε, μέχρι τη στιγμή που γράφω το κέιμενο αυτό, το τέταρτο χειρότερο απολογισμό σε νεκρούς όλων των εποχών παγκοσμίως σε πυρκαγιές!). Τα λόγια είναι φτωχά για να εκφράσουν τον πόνο, τη θλίψη, την οργή, την αγανάκτηση για τις απώλειες ανθρώπων και την καταστροφή της πανίδας και της χλωρίδας! Και το τελειωτικό χτύπημα: η μερική καταστροφή της Αρχαίας Ολυμπίας, του παγκόσμιου συμβόλου του αθλητισμού και του πολιτισμού!
Μίλησα για ανυπαρξία του κρατικού μηχανισμού. Ως κρατικό μηχανισμό περιλαμβάνω τόσο την κεντρική διοίκηση όσο και την τοπική αυτοδιοίκηση. Σε όλο τον πολιτισμένο κόσμο γίνονται ασκήσεις ετοιμότητας για διάφορες φυσικές καταστροφές και εκπονούνται σχέδια με συγκεκριμένες αρμοδιότητες και ενέργειες για κάθε φορέα και άτομο που εμπλέκεται στην διαδικασία της αντιμετώπισης των καταστροφών αυτών. Στην συγκεκριμένη περίσταση δεν υπήρξαν ούτε σχέδια ούτε πρόληψη ούτε ετοιμότητα. Πλήρης ανικανότητα!
Η μεγάλη μάχη της πυρκαγιάς που χάθηκε είναι μία από τις αρκετές που το Ελληνικό κράτος έχει δώσει, δίνει και θα δώσει σε ένα "άτυπο" πόλεμο με τα στοιχεία της φύσης(με την "συνδρομή" του ανθρώπινου παράγοντα). Ο πόλεμος αυτός λοιπόν χάνεται! Και κανείς δεν το έχει συνειδητοποιήσει! Γιατί κανένα κράτος δεν μπορεί να επιβιώσει, αν καταστραφεί ο παραγωγικός ιστός της κοινωνίας, αν καταστραφεί ο εθνικός πλούτος της χώρας, αν καταστραφούν οι υποδομές, αν χρεωθεί το κράτος για τις αποζημιώσεις και την αποκατάσταση των ζημιών (και η οικονομία μας θα οδηγηθεί αρκετά χρόνια πίσω) και αν δημιουργούμε νέες στρατιές φτωχών και άπορων πολιτών που θα θέλουν τα δάνεια των τραπεζών (που επιχαίρουν) για να επιβιώσουν και να φτιάξουν την ζωή τους από την αρχή!

Να γιατί έγιναν πρόωρες εκλογές τώρα!

Εντυπωσιάστηκα και εγώ, όπως και πολλοί άλλοι Έλληνες, για την σπουδή του πρωθυπουργού μας να κάνει πρόωρες εκλογές τόσο σύντομα συμπιέζοντας στο ελάχιστο την προεκλογική περίοδο και μη έχοντας πραγματικό εθνικό λόγο να επικαλεστεί. Πολιτικός αιφνιδιασμός, είπα στην αρχή. Τους έπιασε στον ύπνο, ώστε οι πολιτικοί αντίπαλοί του να μην προλάβουν να μαζέψουν τους δικούς τους από τις παραλίες, αφού όλοι μιλούσαν για εκλογές στο τέλος Σεπτεμβρίου-αρχές Οκτωβρίου. Μετά σκέφτηκα οτι στις 21 Αυγούστου θα μιλούσε ο εισαγγελέας κ.Ζορμπάς στη Βουλή για το ζήτημα των ομολόγων και οπωσδήποτε η κυβέρνηση θα ήθελε να μη συζητηθεί το θέμα.
Τώρα όμως διαπιστώνω οτι το έγκλημα είναι οργανωμένο και με την συνδρομή της δικαστικής αρχής (διαπλοκή;), και αυτό είναι το πλέον δυσάρεστο. Διαβάζω λοιπόν στην ιστοσελίδα της εφημερίδας Έθνος, οτι το υλικό του πορίσματος έφτασε στον προϊστάμενο της εισαγγελίας εφετών κ.Κολιοκώστα στις 10 Αυγούστου.Αυτός θα έπρεπε να το διαβιβάσει στο σύνολό του στον εφέτη ανακριτή. Αντίθετα το κράτησε πονηρά στο συρτάρι του για 10 μέρες και στις 20 Αυγούστου (μετά την προκήρυξη των εκλογών!) έστειλε μόνο τη δικογραφία ενώ το καυτό πόρισμα του κ.Ζορμπά, του το έστειλε πίσω για τεχνικούς λόγους ως μη σύννομο! Εάν είχε επιστρέψει αυθημερόν (10 Αυγούστου) το πόρισμα στον κ. Ζορμπά, τότε η Αρχή για την καταπολέμηση του ξεπλύματος βρώμικου χρήματος θα μπορούσε να το αποστείλει στον εφέτη-ανακριτή ή και απευθείας στη Βουλή, πριν τη διάλυση της Βουλής, στις 18 Αυγούστου. Έτσι δεν θα προλάβαινε ο πρωθυπουργός να αποφύγει το πικρό ποτήρι του πορίσματος Ζορμπά ενώπιον της Βουλής, το περιεχόμενο του οποίου γνώριζε μέσω του "δικού του" κ. Κολιοκώστα (ο οποίος έχει τοποθετηθεί από τον υπουργό Δικαιοσύνης κ.Παπαληγούρα). Προκήρυξε λοιπόν με βιασύνη τις εκλογές, εκμεταλλευόμενος την "αδράνεια" της δικαιοσύνης. Και αρχικά φαινόταν οτι η κίνησή του αυτή αποτελούσε δείγμα κυριαρχίας στο πολιτικό τοπίο.
Όμως ο ΨΕΥΤΗΣ και ο ΚΛΕΦΤΗΣ τον πρώτο χρόνο χαίρονται! Ο κ. Ζορμπάς, άνθρωπος της συντηρητικής παράταξης, αλλά αξιοπρεπής πάνω απ'όλα, προσβλήθηκε από τις ενέργειες αυτές και από την προσωπική του υποβάθμιση και αντέδρασε δίνοντας (πιθανώς) μέρος του πορίσματος στην δημοσιότητα, παίρνοντας ταυτόχρονα την εκδίκησή του και κάνοντας την αντεπίθεσή του. Το πόρισμα καταλήγει στο οτι το υπουργείο Οικονομίας (Δούκας-Κουρής-Αλογοσκούφης) είχε πλήρη γνώση για την πορεία του ομολόγου, από την έκδοση μέχρι την κατάληξη του (άρα δεν ισχύει το οτι "δεν γνώριζε"), οτι το συγκεκριμένο ομόλογο (γιατί υπάρχουν και άλλα) εκδόθηκε παράνομα, οτι υπήρξαν μίζες και οτι υπάρχουν υπόνοιες ότι τα χρήματα από τις υπέρογκες προμήθειες από την αγοραπωλησία του ομολόγου των 280 εκατ. κατέληξαν σε «συγκεκριμένο πολιτικό χώρο» (ποιόν άραγε;). Κόλαφος!
Το αποτέλεσμα είναι πολύ χειρότερο μετά τις τελευταίες εξελίξεις, από το να άφηναν απλώς τον κ.Ζορμπά να μιλούσε στη Βουλή. Τώρα διαπιστώνεται ένα άνευ προηγουμένου κουκούλωμα με συμμετοχή και κάποιων "ακομμάτιστων" δικαστών και μεθόδευση, η οποία έφτασε μέχρι την προσωπική ενορχηστρωμένη επίθεση από την κυβέρνηση και τον κ.Κολιοκώστα προς τον κ.Ζορμπά (που η ίδια η κυβέρνηση τοποθέτησε και εξυμνούσε) και την παραπομπή για 4 κακουργήματα του πρώην γενικού διευθυντή του ΠΑΣΟΚ κ. Παπακωνσταντίνου, την ημέρα (σατανική σύμπτωση) που βούιζε ο τόπος από τις αποκαλύψεις Ζορμπά, ως προσπάθεια συμφηφισμού.
Να λοιπόν γιατί έγιναν πρόωρες εκλογές τώρα! Ο πρωθυπουργός προσπάθησε να αποφύγει τις αδιαμφισβήτητες πολιτικές (τουλάχιστον) ευθύνες (δικές του και της κυβέρνησης), γνωρίζοντας το περιεχόμενο του πορίσματος, συνεννοήθηκε με τον κ.Κολιοκώστα ώστε να μη μιλήσει ο κ.Ζορμπάς στη Βουλή και να μη μάθει ο κόσμος το σκάνδαλο, αλλά λογάριαζαν χωρίς τον ξενοδόχο. Δεν θυμάμαι τα τελευταία χρόνια τέτοιο διασυρμό σε επίπεδο πρωθυπουργού. Ο κ.Καραμανλής κατάλαβε το αδιέξοδο και προσπάθησε να ξεφύγει κουτοπόνηρα με τις εκλογές. Η μόνη απάντηση που θα πρέπει να του δώσουμε είναι η ΚΑΤΑΔΙΚΗ του στις εκλογές αυτές, όσο υπάρχει λογική και φιλότιμο, ώστε να πάψει να μας κοροϊδεύει.
Υ.Γ.Το πόρισμα Ζορμπά περιέχει μία από τις συγκλονιστικότερες φράσεις που έχω διαβάσει τα τελευταία χρόνια, η οποία έχει μεγαλύτερη βαρύτητα επειδή προέρχεται από ανώτατο δικαστικό λειτουργό. Διαβάστε την: «...είναι γεγονός ότι η άνομη συναλλαγή του δεκασμού, το δέλεαρ του οποίου προσφέρεται αφειδώς από το αναιδές κεφάλαιο στους ευτελείς, εξηγεί και εκτρέφει τον κύκλο της εγκληματικής δραστηριότητος, της ανοχής των πολλών και της άνομης σιωπής...»